Bedankt!

Donderdag 24 en vrijdag 25 september 2020

zijn de laatste dagen van Bakkerij de Kiem.

Donderdag 24 en vrijdag 25 september 2020 zijn de laatste dagen van Bakkerij de Kiem.

Na bijna 39 jaar gaan wij ermee stoppen.

De persoonlijke band die is ontstaan door uw trouwe klandizie betekent veel voor ons en daar zijn wij u zeer dankbaar voor.

We hadden er natuurlijk graag een feestje van gemaakt maar helaas is dat nu niet mogelijk.

Het zou voor ons een kadootje zijn als u uw persoonijke ervaring met ons en de bakkerij op een kaartje of briefje wilt zetten.

Hartelijk dank voor alles.

Peter en Francine.


Hieronder het artikel uit BN/DeStem van 7 september 2020. De foto is van Tonny Presser.
Natuurbakkerij de Kiem stopt eind deze maand. Francien en Peet aan het werk in de bakkerij. © Pix4Profs/Tonny Presser

Bakkerij De Kiem stopt na 40 jaar: ‘Het is fysiek zwaar werk’

BERGEN OP ZOOM – Na bijna veertig jaar stoppen ze met natuurbakkerij De Kiem. Voor Peter van Terheijden en Francine de Crom is het mooi geweest. Eind deze maand gaat de deur van de tot bakkerij verbouwde garage in de Hofstraat dicht. ,,Het is fysiek zwaar werk. Je merkt dat je niet meer zo snel herstelt.”

Ben van den Aarssen 07-09-20, 18:56 Bron: BN DeStem

Ze leerden elkaar kennen met het kindervakantiespel in Ossendrecht. Francine was betrokken bij de organisatie. Peter als vrijwilliger. Garages speelden een belangrijke rol in hun leven. De eerste garage was in de Zandstraat. De garage werd oefenruimte voor de band Poky Blunderhead, met Peter als zanger. ,,Een jeugdzonde. Ik kon helemaal niet zingen.” 

Zuurdesem had een geitenwol­len­sok­ken­ima­go

Peter van Terheijden, Bakkerij De Kiem

‘Voor een betere stoelgang’

De tweede garage was aan de Scholiersberg, het begin van de Kiem. We schrijven het jaar 1982. Peter, tot dat moment werkzaam in een banketbakkerij in Roosendaal, wilde een stevig brood bakken. In eerste termijn voor zichzelf. ,,Voor een betere stoelgang.” 
Al snel werden er ook broden gebakken voor vrienden en kennissen. ,,Met twee kleine oventjes zijn we begonnen.” Francine werkte in het ziekenhuis, als secretaresse. ,,Met een typediploma op zak. Dat kon toen nog.” De start van het bedrijf had heel wat voeten in de aarde. De banken geloofden er niet in. Zuurdesembrood? Bakken in een garage? Buiten het winkelcircuit? Het ondernemersplan werd van tafel geveegd. Peter snapt de scepsis van de bankiers achteraf wel een beetje. ,,Het was hier destijds toch een soort afbraakbuurt. En zuurdesem had een geitenwollensokkenimago.”

Pioniers

Gelukkig dachten ze er bij de ideële geldverschaffer Triodos anders over. De duurzame bank stond nog in de kinderschoenen, net als de Kiem zelf. ,,De directeur heeft hier aan tafel gezeten.” Bij elkaar hadden ze 22.000 gulden nodig. Vrienden en kennissen moesten borg staan. Het lukte allemaal, dankzij een uniek product en veel hard werken. Peter ging al snel zelf biologische winkels en reformzaken in de wijde regio bevoorraden. De tussenhandel werd overgeslagen. Dat ging niet zonder slag of stoot. ,,We zijn door het regionaal verdeelcentrum nog op het matje geroepen.” 

Ik reed soms met tien koeken en appelflap­pen naar natuurwin­kels in Goes of Zierikzee

Peter van Terheijden, Bakkerij De Kiem

In de eerste jaren werd er haast niets verdiend. ,,Ik reed soms met tien koeken en appelflappen naar natuurwinkels in Goes of Zierikzee.” Als desembakkers behoorden Peter en Francine tot de pioniers. Het was een klein wereldje, met landelijk nauwelijks tien bakkers die elkaar allemaal kenden. Peter was zowat de enige met vakdiploma’s. ,,Verder waren het vooral veel kunstenaarstypes.”

Ouderen herkenden de smaak van vroeger

Francine de Crom, Bakkerij De Kiem

Demonstraties

Peter en Francine stonden lang op de zaterdagmarkt in de stad, op de Grote Markt. Wat ze ook deden: hun brood leveren aan het Vredesactiekamp in de Woensdrechtse bossen. En bij grote demonstraties tegen kernraketten werden vanuit een soort foodtruck ook kaas-uiensnacks aan de man gebracht. ,,Een gouden greep. We waren daar de enigen die eten verkochten.” 


Om de hoek in de Hofstraat werd een tweede garage gekocht en bij de bakkerij getrokken. Francine: ,,We zijn goed in garages verbouwen.” De Kiem kreeg een meer modern uiterlijk, met een open pui en brede vitrine. ,,Vooral niet dat Anton Pieck-achtige.” Naast klanten uit de alternatieve hoek kwamen er opvallend veel ouderen naar de winkel. ,,Zij herkenden de smaak van vroeger.” Behelpen was het wel in de nieuwe huisvesting aan de Hofstraat. Het brood werd nog gebakken aan de Scholiersberg. ,,We moesten het brood achterom door de tuin sjouwen, ook bij regen en kou.” In 1989 werd de derde garage gekocht, naast de deur aan de Hofstraat. Meteen werd er geïnvesteerd in een nieuwe oven. Peter en Francine besloten ook gistbrood te gaan verkopen. ,,Alleen zuurdesem was te beperkt.” Niet dat ze groeiplannen hadden. ,,We zijn bakkers, geen ondernemers. Aan groei en personeel hebben we nooit gedacht.” Met het gistbrood kwam er wel meer loop naar De Kiem. Nieuwe klanten, uit alle hoeken van de samenleving. De klanten van het eerste uur veranderden mee. ,,Ze gingen naar de kapper en er kwamen kinderen.” Wat er ook kwam: een snijmachine. ,,Nieuwe klanten vroegen om gesneden brood. Dat hadden we nooit eerder gedaan. Binnen een week stond die machine er.”

Zeeuwse tarwe

Rond de eeuwwisseling overleed hun vaste molenaar, in Vlaardingen. Daarmee kwam er ook een eind aan de levering van biologisch meel van goede kwaliteit. Het was lang zoeken naar een alternatief. Het leek een heilloze tocht. ,,We hebben zelfs even gedacht aan stoppen.” 

In fabrieken wordt het graan helemaal dood gemalen

Peter van Terheijden, De Kiem

Molen De Hoop in Zierikzee werd de nieuwe leverancier. Zeeuwse tarwe, niet biologisch. Maar wel tussen stenen gemalen. Voor Peter is dat een vereiste. ,,In fabrieken wordt het graan helemaal dood gemalen. Daar kan ik niks mee.” Aan de klanten werd de koerswijziging goed uitgelegd. ,,We hebben ons trouwens nooit een biologische bakkerij genoemd. Het moet niet dogmatisch worden, geen geloof.” De Kiem bleef wel trouw aan een ander principe. ,,We maken alles zelf, tot onze amandelspijs toe.”

Desembibliotheek

Tijdrovend is die manier van werken wel. Lange dagen maken hoorde er altijd bij voor Peter en Francine. ,,Je sociale leven komt wel in de knel. Gelukkig kunnen we goed samenwerken. En je bent samen moe.” Vrijdag 25 september is de laatste openingsdag. ,,Het is fysiek zwaar werk. Je merkt dat je niet meer zo snel herstelt.” Het desem van De Kiem is ondertussen ruim dertig jaar oud en opgenomen in een wereldwijde desembibliotheek, in het Belgische Saint Vith. Peter en Francine zijn er trots op. ,,Als eerste desem uit Nederland. Een bevestiging dat we niet zo slecht bezig zijn geweest.” Ook is er dank aan de klanten. ,,Dankzij hen was het allemaal mogelijk.” En wat nu, als straks de winkel voorgoed is gesloten? Plannen zijn er niet. ,,Eerst maar eens een goede winterslaap houden. Daarna zien we wel wat er gaat kriebelen en op ons pad komt.‘’